Ciała dwójłomne, to takie, którego właściwości optyczne uzależnione są od kierunku rozchodzenia się światła. Światło trafiając na ciało dwójłomne rozszczepia się na określone fale własne, które wyróżniają się wzajemnie ortogonalnymi pozycjami polaryzacji. Jeżeli już powstaną fale eliptyczne, to ciało określa się środowiskiem eliptycznie dwójłomnym. Specyficznym rodzajem dwójłomności na sposób eliptyczny jest dwójłomność na sposób kołowy. Ciała z ową dwójłomnością nazywają się ośrodkami optycznie aktywnymi. Kiedy fala trafiająca na ten ośrodek jest spolaryzowana linearnie, to znaczy posiada on płaszczyznę polaryzacji, to ma miejsce skręcenie płaszczyzny polaryzacji. Dwójłomność w sposób kołowy ciała jednorodnego można wywołać przez wytworzenie w nim strumienia indukcyjnego (zjawisko Faradaya). Na długości d obiektu położonego w strumieniu magnetycznym ma miejsce wytworzone wspólne przesuniecie fazy o wartość kąta, kołowo spolaryzowanych fal własnych. Powoduje to skok kierunku stanu polaryzacji fali wynikowej w przyrównaniu do azymutu fali pierwotnej o kąt zwinięcia G=g/2. O ile fala biegnie po linii indukcji magnetycznej, wtedy spełniona jest zależność: G=VdB. W zjawisku Zeemana zauważa się rozszczepienie prostych spektralnych źródła fali świetlnej w ośrodku znajdującym się w polu magnetycznym na części o różnorakich częstotliwościach.