Okienkowanie niweluje przeciek widma transformaty przez redukcję amplitudy listków bocznych funkcji sinc sin(x)/x. Dokonuje się tego przez wymuszenie na wartości wejściowego ciągu, również na jego początku, jak i na końcu przedziału próbkowania, aby bez problemu dążył do jednej wspólnej wartości. Obecnych jest kilka różnych kształtów okienek, które posiadają swoje indywidualne zalety i minusy. Wybór określonego okna uzależniony jest od zastosowań, ale niezależnie od tego, które okno będzie dobrane, zawsze niweluje się przeciek objawiający się w wartościach wyjściowych transformaty, porównując z przeciekiem przy użyciu okna prostokątnego. Okienko Bartletta, Hamminga i Hanninga posiadają dużo większe tłumienie listków bocznych, niemniej jednak szerokość ich listków głównych jest dwa razy większa, niż w przypadku okienka prostokątnego. Im szerszy listek główny, tym niższa jest rozdzielczość transformaty. Największe wyciszenie w paśmie zaporowym ma okno Blackmana-Harrisa, ale posiada a przy tym jedną z największych szerokości listka głównego. Całościowo można dostrzec, że im większe osłabienie listków pobocznych, tym szerszy staje się listek zasadniczy. Selekcja okna jest kompromisem między szerokością listka bocznego, osłabieniem w paśmie nieprzepustowym i szybkością niwelowania listków pobocznych wraz ze wzrostem częstotliwości. Okienko Kaisera posiada nastawialny – dobroć, umożliwiająca w pewnym zakresie zdobyć pożądany kompromis.